Poppentheater Muzipo
- scrol naar beneden voor het hele artikel uit BN De Stem -
Mirjam Sengers speelt de voorstelling Hondje in poppentheater Muzipo.
De kinderen hangen aan haar lippen. Het theater bestaat deze maand tien jaar.
BREDA - Geruisloze stilte en een mevrouw met een heleboel koffers op het podium.
Er komen vellen papier en slingers uit. Op de achtergrond fluiten vogeltjes. Aan het publiek, voornamelijk kleuters en hun ouders, valt te zien dat het hun pet soms te boven gaat. Wat doet die mevrouw met die slingers? Zijn dat echte vogeltjes? Waarom blaft ze als een hondje? Lol hebben de kleintjes wel, zeker als het papierslingerhondje gekke capriolen uithaalt en een denkbeeldige bal uit het publiek wil halen. Plaats van handeling is poppentheater Muzipo, aan de Grazendonkstraat 20.

Het theater bestaat tien jaar, en viert dit met het publiek. Speciaal voor de feestelijkheden zijn er vandaag vijftien voorstellingen, verspreid over de hele dag. Er zijn koekjes gebakken, en iedereen krijgt een feestmuts op.
Volgens Gea de Vries van Muzipo, is het juist deze intimiteit die een van de pijlers is van het jarige poppentheater: "We zijn tien jaar geleden begonnen in dit pand, omdat we de zolder perfect vonden als theater. Toen gaven we eens per maand voorstellingen. Inmiddels hebben we wekelijks voorstellingen. We hebben inmiddels veel vaste bezoekers, proberen ook iedereen bij naam te kennen. Daar is dit theater perfect voor." Het theater begint eigenlijk al op het moment dat de bezoekers het pand binnenkomen. De medewerkers heten de kinderen welkom, de jassen worden opgehangen en de kleintjes worden geschminkt. Daarna mogen de kleintjes plaatsnemen achter de speciale kinderkassa. Een jongetje van krap vijf speelt de kaartjescontroleur. Het is een bijzonder tafereel, kinderen die zich zo vermaken met iets wat eigenlijk al heel oud is. Vooral in deze tijd van technologie en 3D-vermaak. De Vries beaamt dat: "Het theater heeft een ander soort sfeer dan de tv of de computer, dat is veel afstandelijker."
Bron: Website BN De Stem 01-11-2010 // tekst: Azzaro Sekewael en foto: Charlotte Akkermans/het fotoburo